mrym beat یکشنبه 2 تیر 1398 12:53 ق.ظ نظرات ()
کد تولز: فیلم سینمایی «شعله ور»، ششمین ساخته بلند «حمید نعمت الله» در جایگاه کارگردان پس از فیلم های موفقی همچون «بوتیک»، «بی پولی» و همچنین «رگ خواب» است که در تمام این سال ها ثابت کرده که مخاطب امروز سینمایایران را به خوبی می شناسد و آثار همواره این توانایی را داشته اند که همزمان هم مخاطب عام به وجد بیاورند و هم مخاطب خاص را راضی نگه دارند.
دستاورد مهمی که نعمت الله به واسطه مهارتش در قصه گویی و روایت سوژه های روز اجتماع، به آن دست یافته است. اتفاقی که در «شعله ور» هم تکرار می شود و نعمت الله علیرغم ساخت فضایی اگزوتیک و خاص، اما دست به روایت قصه ای زده است که برای مخاطبش همذات پنداری بسیار بالایی به همراه دارد.
نقد و بررسی فیلم ایرانی شعله ور از کد تولز
نگاه اول ساده و سرراست فیلم شعله ور
«شعله ور» مانند اکثر فیلم های پیشین نعمت الله، ابتدا و در نگاه اول فیلم ساده و سرراست به نظر می آید و و در ظاهر دربارۀ ماجراهای یک معتاد سابق در زابل به نظر می رسد، اما هرچه روند فیلم جلوتر می رود، شخصیت محوریش لایه های عمیق و پیچیده ای پیدا می کند که کم کم این شخصیت برای مخاطب ترسناک و مخوف به نظر می رسد. شخصیت «فرید»ِ شعله ور رفته رفته ابعادی پیدا می کند که گویی از او هرکاری بر می آید.
لینک های دانلود فیلم شعله ور با انواع کیفیت کم حجم تا عالی
روایت و شخصیت پردازی شعله ور
شعله ور، ظرافت هایی پنهان در حیطه روایت وشخصیت پردازی دارد که از چشم مخاطب عام ممکن است دور بماند چرا که این جنس فیلم ها اتفاق پر تکراری در سینمای ایران نیستند و ما با کمتر فیلمهای «شخصیت محوری» طرف هستیم که اتفاقا شخصیت اصلی آن ها یک «Loser» و بازنده به تمام معناست. در گذشته نه چندان دور، نمونه های موفقی همچون «دکتر سپیدبخت»(با بازی رضا کیانیان) در فیلم «خانه ای روی آب» ساخته بهمن فرمان آرا یا «حمید هامون» در فیلم «هامون»ِ داریوش مهرجویی دیده شده و با استقبال خوب مخاطبین هم همراه شده بود.
یا فیلمبازان حرفه ای نمونه های پرشماری درباره شخصیت مرکزی «بازنده» در سینمای جهان همچون «هری استانر» (با بازی جک لمون که برایش اسکار گرفت) در فیلم «ببر را نجات بده» سراغ دارند . اما این مساله هم اکنون یکی از حلقه های گمشده چند سال اخیر سینمای ایران است و «شعله ور» نمونه خوبی است تا این جنس سینما را دوباره بر سر زبان ها بیاندازد و به یاد مخاطب بیاورد.
بازندۀ به یادماندنی در سینما
در اکثر فیلم هایی از این دست، تقریباً هر بازندۀ به یادماندنی در سینما، خوب می داند که بازنده است و بحث بر سر جوانب ماجراست؛ یعنی این که آیا می تواند این بازندگی را تغییر دهد و به سمت موفقیت گام بردارد و آن را به دست بیاورد؟ یا این که آیا می تواند ثابت کند همین بازندگی، برازندۀ و شیوه زندگی اوست و به همین شیوه می تواند کار خود را پیش ببرد؟ همین دومی بارها و بارها زمینۀ شکل گیری کمدی های درخشانی شده است که از خنده آوری صرف مانند «مجرد چهل ساله» ساخته جود آپاتو هستند تا روانشناسی های عمیقی همچون «مرد جدی» یا «لبوفسکی بزرگ» یا حتی »درون لویین دِیویس» که هر سه اثر جوئل و اتان کوئن) هستند و نتایج گوناگونی به بار نشانده است. تمام این ها به شکلی بار داستان روی شخصیتی قرار دارد که از اساس «بازنده» است.